Afkomstig uit België.

Inmiddels woon ik alweer sinds 1983 in Nederland.

Vanaf mijn kinderjaren, dus zowat mijn hele leven zit ik al tussen de dieren.

Ik heb in mijn kinderjaren (en de rest van mijn leven) zoveel ellende meegemaakt, dat ik nu de liefde voor dieren ben gaan koesteren.
Toen ik een jaar of zes was, ontdekte ik dat je met dieren kunt praten zonder een pak op je donder te krijgen.

Ze luisteren naar je, al praten ze niet terug.

Ze zijn er gewoon.

Ik kon daarom geen dierenleed uitstaan.

Zo was een begin gemaakt van pure, eerlijke liefde tussen mens en dier.

Liefde van mensen...ik weet niet wat dat is.

Door alles wat er gebeurt is in mijn leven, voel ik mij alleen op mijn gemak tussen de dieren en zij bij mij.
Ik woonde 11 jaar in Minnertsga , Friesland.

In November 1989 ben ik in Minnertsga komen wonen.

Het jaar daarna kwam de eerste zwerfkat aanlopen.

Ik heb het dier toen zwerver genoemd.

Hij was heel schuw en wantrouwend.

Zo te zien had hij al heel wat meegemaakt: gescheurde oren, kale plekken en niet veel tanden meer in zijn bekje.

Ik zette een bordje met eten buiten en wachtte af wat er zou gebeuren.

En dat was zo mooi om te zien...

Ja hoor, daar kwam meneertje aanlopen, pakte een stukje vlees en liep net zo lang met die afzonderlijke stukjes vlees naar de andere kant van het grasveld, totdat het bordje leeg was.

Dat ging lang zo door. na een maand ging ik voorzichtig naar buiten en wonder boven wonder, bleef hij lekker door eten.

Na een poosje kon ik hem zelfs aaien en zo had ik met veel liefde en geduld zijn liefde en vertrouwen gewonnen.

Zwerver liep overal met me mee.

Hij is er nu niet meer, overleden aan ouderdom, maar die oprechte vriendschap vergeet ik nooit meer. met een gebroken leven kwam hij bij me, later hoorde ik dat hij was achtergelaten door zijn baasje, die was verhuisd.

In een periode van 6 maanden had ik het voor elkaar gekregen dat zijn leven weer was geheeld. Prachtig was dat.

Mijn leven kreeg weer inhoud door deze dieren.

Zij hebben mij geholpen met het verwerken van mijn verschrikkelijke verleden.

Ik dacht "Niets is toeval in het leven.

Ze zijn hier niet voor niets gekomen met de boodschap dat het leven de moeite waard is..en wij zijn dat ook!"
Het was alsof zij het mij duidelijk kwamen maken dat ik een doel in het leven zou hebben, door voor de katten te zorgen. daar stond ik eerst niet zo bij stil, maar later (toen er meer katten bij kwamen) begreep ik de boodschap heel goed.

Ik kan al mijn oprechte liefde aan hen kwijt en zij geven mij hun liefde zo spontaan en puur.
Ik ben dan ook zeer dankbaar dat deze dieren in mijn leven gekomen zijn.

Het is zo'n mooi werk, ook al is het een dagtaak. van 06:00 uur 's ochtends tot 22:00 uur 's avonds ben ik druk in de weer.

Ik geniet elke dag van mijn dieren.

Iedere morgen als ik wakker word

(ik slaap op de bank met een stuk of 4 poezen bij mij)

kijk ik naar hen en er gaat zo'n intens gevoel van dankbaarheid door mij heen. Gelukkig ben ik, dat ik voor hen mag en kan zorgen. iedere poes die ik kan helpen is er eentje.

Ik heb tijden gehad dat ik dacht "kon ik ze allemaal maar helpen", maar dat gaat nu eenmaal niet.

Als ik denk aan die lieverds die ieder jaar met vakantie weer in het asiel belanden of op straat worden gezet, de kleintjes die verdronken of levend begraven worden...dan kan ik zo verdrietig worden.

Gelukkig zijn er meer mensen die zich het leed van de dieren aantrekken. Neem nu de stichting Poezenbel in Huissen , die de kleintjes opvangt en groot brengt met de fles. dat is ook een hele opgave.

Dat heb ik ook een paar keer moeten doen.

Dan heb je de stichting Dierenhulp Venezuela die ook poezen opvangt en poezen probeert te plaatsen.

Ook de mensen die zwerfkatten iedere dag gaan voeren zijn fantastisch!!
De  Snorharen vangt ook afstandsdieren op.

Heerlijk vindt ik dat, al die mensen hebben een hart van goud.

Bij mij zijn inmiddels meer dan 30 poezen geadopteerd.

We gaan gewoon door. helaas ging het in 2000 wat slechte met mijn katten.

De buren in Minnertsga deden al heel lang moeilijk, maar zoals begin dat jaar....

Ze hebben toen samen met de woningstichting een plan bedacht om mij uit de woning te krijgen.

Ik moest daarvoor voor de kantonrechter verschijnen.

Veel kranten, Radio en TV hebben mijn verhaal gedaan.

Helaas heeft de kanonrechter in mijn nadeel besloten.

Ik moest mijn woning binnen 3 maanden verlaten.

En toen.....zoeken naar een andere woning.

Dat ging niet zo eenvoudig, want iedereen die mij zag en wist wie ik was, wilde mij niet in de buurt hebben.

En waarom????????
Ach verhalen geloven ze eerder dan de waarheid.

Inmiddels heb ik samen met een vriendin een huis kunnen kopen.

Een groter huis met een grote kattenren.

 Er is zelfs een kamertje voor mezelf.

Niet dat ik daar nu ga slapen hoor,ik kan niet zonder mijn katten slapen.

Via deze weg wil ik ook nog Makelaar Boksma uit St. AnnaParochie bedanken.

Hij maakte het mogelijk dat ik nu een eigen woning heb.

En nu ik deze woning heb, ben ik ook een stichting geworden.....
Hopelijk krijgen we nu meer voor elkaar ,voor mij en mijn poezenkinderen.
Wel hebben we nog veel hulp nodig!!!

Voor mijn katten zoek ik nog div. spullen en voor mijzelf natuurlijk ook. Donateurs zijn altijd welkom!!!

     Jacqueline Claus...